yaramaz çocuklar
anladım zamanla yalnız kalacakbu şehir yalnızla boğuşacak
ellerinle bütünleşecek sokaklar
denize açılan kapılarıyla
acı çekmiyorum çığlıklarıyla
gidişlerin kolay olsa bile, saçmaca
nihayet anlıyor insan olan
bir insan acıtıyor en çok canını
yokluğunla anlaşılıyor,
sen varsan
düşününce birkaç kadehle seni
hadi diyor bir sessizlik
kan kusmadan uzaklaşmadan
seni unutuyor arasıra benim öncem
bazen sen unutuyorsun benden öncesini
sevişmek yetmiyor
bazen bir geldi mi hiç gitmiyor
yaramaz çocuklar,
büyümeden uslanmazlar mı
kimbilir?
küçülür mü hayaller ?
büyüdükçe bu yaramaz çocuklar...
20 Temmuz 2006 İstanbul
yazan xseroot @ 11:34 ÖÖ
yorum yaz: 0
