Dead Poets Society: adını söyleyince

Cumartesi, Kasım 20

oysa ne çok şey verirmiş zaman

nasıl olur küçük çocuklar

büyük hayaller kurarlar

örersin dört tarafına duvarları

sen istesen de yıkılmaz

bırakırsın gökyüzüne kuşları

gözyaşların ikliminde boğulurlar

yanıbaşımda iki küçük kadeh

bana dudaklarını sorarlar

kapatmaya kıyamaz ellerim

pencerende hoşçakal diyen ellerin

göç vakti kanat çırpar kuşlar

adın geçer aklımdan elime her kalem tutuşumda

bilmez bu dört duvar bu çatı

düşürmez adını bu ıslak dudaklar

oysa ne çok şey birikirmiş insanın içinde

adını nereye koysam güneşini beğenmez

beyaz bir çiçek sevgisiyle başlar hikayemiz

zifiri karanlıkta ışığı bulduran

yalnızlık mı adını çağırdı yoksa ben mi

kime dediysem sevmedi senin tadında

bilir istanbul, saraylarına sultanı

ben avlunda çürümeye çekilmiş bir kayık

ne vakit alev alsam koynunda

içime adını uğuldar körüğün

kime deliysem öpmedi beni senin adında

ne kadınları sevmişimdir yerli-yersiz

kimisi de beni, vakitli-vakitsiz

kör olmuş dudaklarım ararken dudaklarını

nasıl sevmişsem seni o gün ve bu gece

öyle sevmişim seni, adını söyledikçe

Kasım 2010, Nazilli