satırlar arasında
yalnızsın bu hayatta
ve beş para etmez sanırsın bazen
oysa en kıymetli şeydir
anlarsın biraz
uzaktan gelir bezen bir ses
ama inanmak istemezsin
sevişilir tanıdık yataklarda
terli vucutlar vardır
sen yalnız durursun biraz
yerin yedi kat altında can verirsin
kimse duymaz çığlıkları
karışır çığlıklarına satırların
iliklerin doğranır
ama umrunda olmaz dünyanın
kin mi öfke mi
adı olmaz bir boşluk
yaparsın canına bile kıyarsın
sesin duyulur
ama bir an bir sis içinde
kaybolur gider nefesin
Mart 2013, İstanbul
yazan xseroot @ 2:16 ÖÖ
yorum yaz: 0
